संस्कृतम्

जीवनस्य लक्ष्यमेव संस्कृतस्य वर्धनम्

Category Archives: नामसङ्कीर्तनम्

दीक्षितः शिवमन्त्रेण

शूद्रो वा यदि वान्योऽपि चण्डालोऽपि जटाधरः।
दीक्षितः शिवमन्त्रेण स भस्माङ्गी शिवो भवेत्॥१७८॥
षडक्षरेण मन्त्रेण पुष्पम् एकमपि स्वयम्।
लिङ्गस्य मूर्ध्नि यो दद्यान्न स भूयोऽभिजायते॥१७९॥
—मित्रभेदः नाम प्रथमे तन्त्रे देवशर्मा-परिव्राजक कथा ४
śūdro vā yadi vānyo’pi caṇḍālo’pi jaṭādharaḥ|
dīkṣitaḥ śivamantreṇa sa bhasmāṅgī śivo bhavet||178||
ṣaḍakṣareṇa mantreṇa puṣpam ekamapi svayam|
liṅgasya mūrdhni yo dadyānna sa bhūyo’bhijāyate||179||
—mitrabhedaḥ nāma prathame tantre devaśarmā-parivrājaka kathā 4
A śūdra or a wild(?) or even a caṇḍāla or an ascetic,
He who has been initiated into the mantra of Śiva and has smeared his body with bhasma (ash) is Śiva himself.
Uttering the six-syllabled mantra (om namaḥ śivāya), even if one flower is offered,
On the head of the Śivaliṅga, that person is not born again.

कलौ सङ्कीर्त्य केशवम्

ध्यायन् कृते यजन् यज्ञैः त्रेतायां द्वापरेऽर्चयन्।
यदाप्नोति तदाप्नोति कलौ सङ्कीर्त्य केशवम्॥
dhyāyan kṛte yajan yajñaiḥ tretāyāṁ dvāpare’rcayan|
yadāpnoti tadāpnoti kalau saṅkīrtya keśavam||
The religious merit which accrues from meditating on God in Krita yuga, from performing yagnas in Treta yuga, from ritual worship in Dvapara yuga, can be obtained by praising and praying to Kesava in Kali yuga..

सङ्कीर्त्य नारायणशब्दमात्रम्

आर्ता विषण्णाः शिथिलाश्च भीताः घोरेषु च व्याधिषु वर्तमानाः।
सङ्कीर्त्य नारायणशब्दमात्रं विमुक्तदुःखाः सुखिनो भवन्तु॥
ārtā viṣaṇṇāḥ śithilāśca bhītāḥ ghoreṣu ca vyādhiṣu vartamānāḥ|
saṁkīrtya nārāyaṇaśabdamātram vimuktaduḥkhāḥ sukhino bhavantu||

This shloka again expounds the power and importance of नामसङ्कीर्तनम् (nāmasaṅkīrtanam), which is one of the most relevant and possible methods of worship in this age of Kali (कलियुगम्).

An oft-quoted example of the power of nāmasaṅkīrtanam is that of Ajamila. Read more about Ajamila in wikipedia.

%d bloggers like this: